Red. Beata Piocha, Radio Koszalin, 14 marca 2026

Wiersze te cechują przemyślana kompozycja i przejrzysty język, nastawienie na dialog i niejednoznaczność skrótów myślowych, co w połączeniu z nawiązaniami kulturowymi i intrygującym obrazowaniem składa się na liryczną diagnozę współczesnego życia i świata, naznaczonych tragiczną samotnością człowieka. Te odsłony swoistej teorii istnienia w wymiarze kosmicznym, analizy bytu, niebytu czy przeobrażeń energii, rozważania nad losem i przypadkiem, poczuciem inercji i potrzebą podmiotowości. To obrazy wewnętrznego skomplikowani człowieka, jego wrażliwości i nieokiełznanych emocji. Ważną rolę w jego życiu odgrywają rytuały codzienności, świadome dążenie do szczęścia i osiągnięcia jedności z naturą, nawet jeśli plagi i chaos współczesności zakłócają harmonię wszechświata. Świadomości przemijania i oswojeniu tematu śmierci towarzyszą reminiscencje młodzieńczych przeżyć, magia zimy na ulicach historycznego grodu zderzona zostaje z trywialnymi realiami podróży jak z czasów PRL. Z kolei cykl wierszy powiązanych motywem braku czy raczej zaniku atrybutów naturalnego życia: wody, morza czy drzew, przypomina o ludzkiej odpowiedzialności za niszczenie świata  i umieranie przyrody, uświadamia współzależność losów ludzkości i natury, tym bardziej, że wraz z zielenią zaniknie wszelki sens.

Beata Piocha